Bowlen met Procam

bowling-pins2 Bij VRiSBI was het een tijdje stil geweest rondom de activiteiten. Zo stil dat men een speld kon horen vallen; zo stil… het was gewoon te stil en daar moest verandering in komen. Vandaar dat VRiSBI weer eens ging bowlen. Een traditionele activiteit; dat betekende weer oude herinneringen herleven en nieuwe herinneringen creëren.

Echter was er dit jaar een kleine twist bij de activiteit. Vorig jaar waren we bij VRiSBI er al achter gekomen dat er getalenteerde bowlers tussen zaten. Strikes en spares werden er dat zonder enige moeite ‘gespamd’. Dit jaar kregen we concurrentie van Procam. Schijn wil nog wel eens bedriegen en daarom konden we ze beter niet onderschatten. Immers, we hadden onze eer in Rotterdam te verdedigen.

De schoenen werden weer aangetrokken en de namen ingevoerd. Vele nicknames kwamen weer tevoorschijn om zo onbekend te blijven en niet gescout te worden door andere partijen. Het selectieproces van de juiste bowlingballen was weer ellendig en langdradig. Alles om zo het uiterste uit ons spel te halen. Bowlen kunnen we wel bij VRiSBI, echter de
vraag of we goed genoeg waren voor Procam is van een totaal ander kaliber.

Gezelligheid stond voorop met een competitieve sfeer. Het scheelde soms een haartje wat betreft de scores. Het verschil was minuscuul en soms was de spanning echt te snijden. Echter, het feit dat de eindscores tussen deze ‘strijders’ onder de 50 was, maakte het natuurlijk minder meeslepend. Desalniettemin haalden sommigen wel hoge scores en dat deden ze
met stijl. Om het publiek te vermaken waren er ook nog een aantal trickshots uit de kast gehaald; de één spectaculairder dan de andere. Het liep echter niet zo als gepland bij ene D. Akdeniz. Zijn kunsten waren toch niet zo goed als gedacht en het bezorgde zijn omstanders veel pijn; pijn van het lachen.

Agenda